Nu al aftellen tot de volgende Vastelaovend...

Zo "verslaafd" aan Carnaval, dat ik het niet kan laten om nu al te gaan aftellen tot het begin van het Vasteloavend-seizoen 2013 ;-)


De teller staat ook hiernaast.
Groetjes, Helene

Naast kleur bekent Helene ook "soort" ;-)

Op vakantie in de Eifel kwamen we toch zo'n leuk stel geiten tegen en Helene meende met ze te kunnen communiceren, als dames onder elkaar ;-)

Maar wie is de geit en wie de ezel? :-D

"Geintje, schat!"

Groetjes, Roel

Een gezond en voorspoedig 2012!

Op naar 2012!!!

Hoi hoi,

Onder het genot van een glaasje wijn, The Beatles (A  day in the life) dat genoteerd staat in de Top 2000, is het nu 16:30 uur dat ik mijn nieuwe Blog schrijf. Over een aantal uurtjes luid ik samen met mijn vriend en met mijn vrienden en vriendinnen het nieuw jaar in…

Het geeft me nu tijd om terug te kijken op 2011...
Vorig jaar om deze tijd (31 december 2010) zag mijn leven er compleet anders uit. 2010 werd gekenmerkt door mijn coming-out, onzekerheid, levensmoeheid, worsteling, verlies van mijn partner, mijn schuldgevoel jegens mijn toenmalige partner. De feestdagen van 2010 waren dagen dat ik snel wil vergeten. Waren dagen van eenzaamheid, verdriet en niet wetend; wat de toekomst me gaat brengen.  

Toen was het plotseling 2011. 

2011 was het jaar van een opwaartse spiraal, dat gekenmerkt werd door een aantal gebeurtenissen.

Mijn traject in Gent.
Het belangrijkste was en is: mijn traject in Gent. Nadat ik in 2010 flink teleurgesteld ben geraakt op de wijze hoe het genderteam van het VU te Amsterdam,  communiceert met hun klanten, ben ik begin 2011 overgestapt naar Gent. Heel snel kreeg ik een intakegesprek aangeboden. 24 januari 2011 ben ik voor de eerste maal naar Gent gegaan. Aangekomen, merkte ik dat ze op een klantvriendelijke manier met je omgaan en ik voelde me meteen op mijn gemak bij mijn psycholoog. Aan het einde van het eerste gesprek gaf ze al snel aan, dat het goed zit. Daarna hebben een aantal vervolggesprekken plaatsgevonden met een tussenpose van een maand.
In april kreeg ik officieus groenlicht en in mei 2011 mijn officiële groenlicht.  Het was een enorme verademing en een last viel van mijn schouders. Voor de eerste keer in mijn leven voelde ik me erkend in de persoon die ik daadwerkelijk ben. Dit werd door een deskundig iemand bevestigd. Mijn geluk kon op dat moment niet op. Alleen ik moest 3 maanden wachten op mijn eerste gesprek met endocrinoloog.
22 augustus was mijn eerste met de Endo. Ik was zeer gespannen en het was een nieuwe mijlpaal in mijn leven. Ik kreeg mijn eerste recept mee en wel: Endrocur 50 mg en Progynova 2 mg. Tegelijkertijd heb ik op de zelfde dag mijn eerste afspraak met de plastische chirurg. 

23 augustus heb ik mijn eerste kuur gehaald en ben ik gestart met mijn hormonale behandeling. In het begin ging het gepaard met vermoeidheid. Later werd ik sneller prikkelbaarder, emotioneler, en zaken raakte me sneller. Lichamelijke veranderingen hebben even geduurd. Sinds november/december beginnen de lichamelijke veranderingen ook zichtbaarder te worden.  

Ik geniet steeds meer van het vrouw-zijn en soms word ik overmand door emoties en zelfverwijt. Ik stel me dan de vraag “waarom ben ik niet eerder uit de kas gekomen, want dan had ik al jaren kunnen leven”. Ook werd ik door de hormonen minder rationeel. Voorheen kon ik mijn gevoelens gemakkelijk parkeren. NU dat ik dit moeilijker kan, heeft dit ook zijn nare kanten. Ik reageer feller op mensen en denk ik achteraf: wat heb ik nu weer gezegd. Mijn trots kan ik dan gemakkelijker los laten. Ik kan dan beter toegeven dat ik fout zit en kan dan ook gemakkelijker mijn excuses aanbieden. De confrontatie met het gegeven; dat ik nooit moeder kan worden of beter gezegd.. nooit een kind kan dragen, heeft me diep in mijn ziel geraakt. Ik zit nu in een fase van rouw en ik moet dit een plaats geven…  

4 november had ik mijn eerste afspraak bij de Plastische chirurg.  Ik kreeg meteen te horen, dat ik ongeveer anderhalf jaar moet wachten op mijn operatie.  Ik ben nu al aan het aftellen. 

2012 zal vooral in het teken staan, van mijn real life fase en elektrisch epileren van genitaliën. Ook zal ik moeten gaan sparen voor mijn borsten.  Daarnaast vooral genieten van het vrouw zijn en mijn ontwikkelingen.

Mijn nieuw partner.

Mijn volgende hoogtepunt. Is mijn nieuwe partner.  Ik heb in februari mijn nieuwe vriend ontmoet. Zijn naam is Roel en is woonachtig in Wageningen. Hij is knap, lief, geduldig en heeft een onvoorwaardelijke vertrouwen in mij. Hij steunt me en is een voor een veilige haven waar ik me in terug kan trekken. Hij is mede verantwoordelijk voor het feit dat ik mijn levenslust terug heb gekregen. Het voelt goed aan en het is natuurlijk.

In 2012 staat in het teken van samenwonen. Ik ga mijn vertrouwelijk Zuid Limburg verlaten voor Wageningen en daar ga ik samen met Roel mijn nieuwe start maken.

Werk.

Last but least. Werk. Waar ik medio 2010 in onzekerheid leefde wat betreft werk, werd het eind 2010 duidelijk dat ze met mij  verder wilde gaan.

2011 stond in het teken van mijn transitie op mijn werk. Juni 2011 heb ze afscheid genomen van de persoon die ik ooit was en hebben ze kennis gemaakt met de persoon die ik nu ben. Ik vind het bijzonder en heb enorm veel respect voor mijn bestuurder, MT en collega’s dat ze dit traject hebben aangedurfd.

Ter afsluiting...

Het is nu 17:00 uur geweest. Ik ga zo even lekker liggen en daarna koken. Ietsje s eten en dan klaarmaken voor de avond. In het algemeen zal 2011 de boeken ingaan als een mooi en prettig jaar. 2012 zal in het teken staan van mijn verhuizing, samenwonen, werk, en mijn real life fase. Daarnaast beginnen met de voorbereidingen van de operatie.

Nu even lekker feestvieren met mijn vriend Roel en mijn vrienden en vriendinnen.

Ik wens jullie allemaal een mooie en gezond 2012…

xxx xxx xxx

Helene

Kleur bekennen...

"Ik zweer plechtig..."
Zien we Helene straks met meer kleur? ;-)

Bekijk hieronder haar belofte:

Groetjes,
Roel.

Video 2: na 6 weken hormonen

Bekijk m'n video-log over de eerste 6 weken hormonen

   

 Groetjes,
Helene

3 september: ik hol maar lekker door.....

Stil zitten is nooit echt mijn ding geweest. Toen ik nog een kind was, zei mijn opa ‘als je 5 minuten stil kan zitten en je mond dicht kan houden, dan krijg je een gulden’. Ik moet nog steeds werken voor mijn geld, dus dat kan alleen maar betekenen dat het me nooit is gelukt om stil te zitten of mijn mond dicht te houden. Ik vind stil zitten, zonde van mijn tijd en zonde van mijn stembanden… Ik vind het leuk om te kletsen en het maakt me niet uit waarover ik klets. Ook als ik alleen ben klets ik. Alleen klets ik dan tegen mezelf. IK heb dan de meest interessante gesprekken die ik me kan voorstellen. Ik ben ook de hele dag bezig. Ik sta al om 07:00 uur naast me bed te stuiteren en dan maakt het me niks uit hoe laat ik naar bed ben gegaan. Mijn ex-partner vond dat een verschrikking…. Wij hadden niet vaak ruzie, maar van mijn geklets en van mijn stuitergedrag, werd ze prikkelbaar. Ik begreep dan niet waarom ze me zo nodig moest afsnauwen…
Ik meen dit nu nog steeds te moeten doen. Voorbeeld een goede vriendin van mij heeft een nieuwe appartement betrokken. IK bied me dan aan om te helpen, terwijl ik mijn auto bij de garage moet halen, de tuin moet doen, de boodschappen moet halen en ook nog eens het huis moet poetsen. Ohh ja, en ik had een genius idee om het houtwerk van de trappen te schuren en vanavond nog een T&T avond in Eindhoven te gaan.
Ik hol maar;
ik hol maar;
ik hol maar…………..
Sinds een kleine twee weken ben ik aan de hormonen. Een van de bijwerkingen is, ik word snel en heb dan minder energie. Dit heb ik ook afgelopen zaterdag gemerkt. Zo gezegd, ik was eerder opgestaan en om 08:30 trein gepakt om auto te halen. Op het station aangekomen, bleek dat ik aan de andere kant van dat dorp moet zijn. Ik heb de verkeerde trein gepakt. Ik moest niet de trein naar Eygelshoven hebben, maar de trein naar Eygelshoven West (zo’n dorp heeft gewoon twee treinstations). Maar goed, nadat ik al de verkeerde kant ben opgelopen, ben ik omgekeerd en me door dat dorp begeven naar het industrieterrein. Het was een klein 2.5 km lopen en met mijn stevige pas, zou ik binnen 20 minuten op plaats van bestemming zijn. Betaald en naar huis gereden. Thuis aangekomen: mijn spullen gepakt en naar mijn vriendin gegaan om haar te helpen met verhuizen. Gewoon lekker geholpen met het dragen van spullen. Twee stijlen trappen omhoog en dan vervolgens gewoon lekker doorgaan. Godzijdank waren er mannen die kracht genoeg hebben om de echte zwaren zaken te tillen. Desondanks laat ik me niet kennen en ga ervoor. Op een gegeven moment begon ik te merken dat mijn energie op dreigde te raken. Ik werd moe in mijn benen en in mijn armen. Nadat wij klaar waren, ben ik naar huis gegaan en de auto gepakt om de weekboodschappen te halen. Daarna nog het gras gemaaid. Toen was ik kapot… Mijn benen deden pijn en mijn armen ook. Ik was gewoon moe. Ik moest tegen mezelf zeggen dat ik vanavond niet naar Eindhoven zal gaan. Ik ben op de bank in slaap gevallen en om 23:30 uur ben ik naar bed gegaan. Waar ik een aantal maanden dit gewoon deed, en s ’avonds nog gemakkelijk naar een T&T avond, of gewoon in Heerlen op een terras zou gaan zitten (om te kunnen genieten van Jupiler), was mijn energie gewoon op…
Ik moet me gaan aanwennen om niet alles tegelijkertijd te willen doen en spaarzaam met mijn energie om te gaan. Of me dat gaat lukken, weet ik niet. IK wil het in ieder geval proberen.